ਕਹਾਣੀ-ਇਤਫ਼ਾਕ

ਲੇਖਿਕਾ-ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਨਵਾਂਸ਼ਹਿਰ

ਰਫ਼ੀਕ ਨੇ ਕਈ ਦਿਨ ਇਸ ਖ਼ਤ ਬਾਰੇ ਕੁੱਝ ਨਾ ਸੋਚਿਆ।ਇੱਕ ਦਿਨ ਉਸਦੀ ਧੀ ਨੇ ਕਿਹਾ ਬਾਪੂ ਜੀ ਕੀ ਪਤਾ ਖ਼ਤ ਵਿੱਚ ਜੋ ਲਿਖਿਆ ਉਹ ਇਤਫ਼ਾਕ ਨਾਲ ਸਹੀ ਹੋਵੇ!ਕਿਉਂ ਨਾ ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਤੇ ਤੇ ਜਾ ਕੇ ਵੇਖੀਏ?ਧੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਬਦਲਣ ਲਈ ਰਫ਼ੀਕ ਨੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਖ਼ਤ ਵਾਲੇ ਪਤੇ ਤੇ ਜਾਣ ਦਾ ਫ਼ੈਸਲਾ ਲਿਆ।ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਉਸ ਪਤੇ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ ਤਾਂ ਰਫ਼ੀਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਿਆ ਕਿਉਂਕਿ ਖ਼ਤ ਭੇਜਣ ਵਾਲਾ ਉਸਦਾ ਉਹ ਮਿੱਤਰ ਸਲੀਮ ਸੀ ਜਿਸਦੀ ਕਦੇ ਉਸਨੇ ਇਤਫ਼ਾਕੀਆ ਤੌਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਜਾਨ ਬਚਾਈ ਸੀ ਤੇ ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਉਹ ਇੰਨੇ ਗੂੜ੍ਹੇ ਮਿੱਤਰ ਬਣ ਗਏ ਕਿ ਰਫ਼ੀਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਥੋੜ੍ਹੀ ਜ਼ਮੀਨ ਵੇਚ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਵਿਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ ਸੀ।ਮਿੱਤਰ ਦੇ ਜਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਦੋਵੇਂ  ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਵਿੱਚ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਨਾ ਰੁੱਝ ਗਏ ਕਿ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਬਾਰੇ ਯਾਦ ਹੀ ਨਹੀਂ ਸੀ।ਦੋਵੇਂ ਮਿੱਤਰ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਦੇਖ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ।ਰਫ਼ੀਕ ਨੇ ਸਲੀਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੇ ਹਾਲਾਤ ਤੇ ਧੀ-ਪੁੱਤ ਬਾਰੇ ਦੱਸਿਆ ਤਾਂ ਸਲੀਮ ਨੇ ਆਖਿਆ ਕਿ,”ਚਿੰਤਾ ਕਿਉਂ ਕਰਦਾ ਏ!ਹੁਣ ਇਹ ਤੇਰੇ ਧੀ-ਪੁੱਤ ਨਹੀਂ ਮੇਰੇ ਆ।ਵੈਸੇ ਵੀ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਧੀ ਲਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਤੇ ਪੁੱਤ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕੰਮ ਦੇਖ ਰੱਖਿਆ ਹੈ।ਇੰਨੇ ਨੂੰ ਮੀਰਾ ਨੇ ਕਿਹਾ,”ਵੇਖਿਆ ਬਾਪੂ ਜੀ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਸੀ ਨਾ ਕਿ “ਇਤਫ਼ਾਕ ਵੀ ਹੁੰਦੇ ਨੇ ਜੋ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਬਿਨ੍ਹਾਂ ਦਸਤਕ ਦਿੱਤੇ ਜਿੰਦਗੀ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਬੰਦੇ ਦੇ ਦਿਨ ਬਦਲ ਦਿੰਦੇ ਨੇ।”ਧੀ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਰਫ਼ੀਕ ਨੇ ਕਿਹਾ ਹਾਂ ਧੀਏ ਇੱਕ ਇਤਫ਼ਾਕ ਨਾਲ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ ਸੀ ਜਿਸਨੇ ਮੈਨੂੰ ਜਰੀਆ ਬਣਾ ਕੇ ਸਲੀਮ ਦੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਉਸ ਇਤਫ਼ਾਕ ਦਾ ਫਲ਼ ਵਾਪਿਸ ਮੁੜ ਕੇ ਮੇਰੀ ਝੋਲੀ ਵਿੱਚ ਪਿਆ ਹੈ ਜੋ ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਧੀ-ਪੁੱਤ ਵਿਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਬੈਠੇ।ਇੱਕ ਇਤਫ਼ਾਕ ਦੇ ਨਾਲ ਕੁੱਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਰਫ਼ੀਕ ਦੀ ਧੀ ਮੀਰਾ ਦਾ ਵਿਆਹ ਉਸਦੀ ਸਾਦਗੀ ਕਰਕੇ ਹੀ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਵਿਹਲਾ ਪੁੱਤ ਵੀ ਕਮਾਉ ਪੁੱਤ ਬਣ ਗਿਆ।

 ਮਨਪ੍ਰੀਤ ਕੌਰ ( ਨਵਾਂਸ਼ਹਿਰ )